Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Decoupage σε Κομοδίνο...Μια μεγάααλη ιστορία....

Ο φίλος Λευτέρης λοιπόν είχε ένα κομοδίνο από τα παιδικά του χρόνια
που και δεν το χρησιμοποιούσε και δεν ήθελε να το πετάξει.
Του το ζήτησα λοιπόν για να πειραματιστώ με decoupage και
με μεγάλη μου χαρά τελικά το πήρα....
Επειδή δεν είχα καταλήξει ακριβώς στο τι ήθελα να κάνω έπρεπε η διαδικασία
να καλύψει όλα τα πιθανά σενάρια.
Ημέρα 1η:
Το πρώτο βήμα λοιπόν έπρεπε να είναι το τρίψιμο του παλιού βερνικιού.
Εδώ μπήκε στο σκηνικό ο φίλος Γιώργης και το παλμικό τριβίο καθώς με το χέρι αυτό
δεν θα έβγαινε με τίποτα....Έτριψα κι εγώ μια πλευρά για τα μάτια του κόσμου...
 





Το πρώτο στάδιο λοιπόν μας έβγαλε εδώ.
Μας έφαγε η σκόνη και η μυρωδιά του παλιού βερνικιού και σταματήσαμε.
Ημέρα 2η:
Το πρωί της επόμενης μέρας συνέχισα με το αστάρι...Οι γνώστες λένε ότι περνάμε ίσα ίσα τις
επιφάνειες για να μπορεί να πιάσει το επόμενο χρώμα ή επεξεργασία γενικότερα αλλά εγώ του
άλλαξα τα φώτα....Ήθελα να είναι εντελώς ομοιόμορφο γιατί δεν είχα αποφασίσει ακόμα που
θα κάνω decoupage και που θα βάψω....Οπότε....
Εδώ μπήκα στον πειρασμό να το αφήσω λευκό. Μου φάνηκε πολύ φινετσάτο, αλλά αφού είχα υποσχεθεί στη μικρή μου ότι το κομοδίνο ήταν για το δωμάτιο της, έπρεπε να γίνει παιδικό...
Συνεχίζω λοιπόν και.....
Ώωχ... το κατέστρεψα...Τα χρώματα δεν έστρωναν καλά και μου φαινόντουσαν πολύ έντονα.
Έτσι σκεφτόμουν στην αρχή αλλά δεν έκανα πίσω...Τώρα πρέπει να τελειώσει.
Συνέχισα με τις μεγάλες επιφάνειες και άρχισα το decoupage...
(Και από το φωτισμό της φωτογραφίας βλέπουμε ότι είναι ήδη απόγευμα....)
Και λίγο ακόμα decoupage....
Στο τέλος της ημέρας κατάφερα να φτάσω σε αυτό το αποτέλεσμα...

(Οι φωτογραφίες είναι βγαλμένες την επόμενη καθώς το decoupage τελείωσε μαύρη νύχτα)
Ημέρα 3η:
Αν και το βράδυ δεν ήμουν σίγουρη ότι αυτό θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα, το πρωί προχώρησα
τελικά στο γυάλισμα....Δύο χέρια σπρέι γυαλιστικό....
Και μετά....Πόμολα;
Οι μικρές ανυπομονούσαν να φτάσει το αριστούργημα στο δωμάτιο τους.....Πότε να τα αγοράσω;
Ας φτιάξω πόμολα λοιπόν.....
 Κορδόνι, χάντρες από σπασμένο παιδικό κολιέ...και koubakia!!!
Μεγειά το κομοδίνο λοιπόν.......


Λευτέρη νομίζω δεν μπορείς να το ξαναπάρεις
στο δωμάτιο σου!!!!!

Πώς σας φαίνετε;

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Ευχές για το Μελίρρυτο

Ένα νέο μαγαζί άνοιξε αυτές τις ημέρες στο Πευκί με είδη δώρων και άλλα όμορφα πράγματα...
Μία φίλη μου παράγγειλε λοιπόν ένα γούρι για να το στείλει μαζί με τις ευχές της...
Ξεκίνησα σιγά σιγά μάζεψα τα υλικά μου....
Τριφύλλι για να είναι τυχερό...
Ρόδι για να έχει τόσους πελάτες όσα και τα σποράκια του...
Κλειδί για να έχει πάντα το κλειδί της επιτυχίας...
Ένα μάτι για το μάτιασμα...
Ένα καραβάκι για να φέρνει πάντα καλά νέα, εμπορεύματα και θαλασσινή αύρα...
Ένα χαρτονόμισμα τυλιγμένο, με γραμμένες επάνω του, 
τις προσωπικές ευχές της φίλης που το έστειλε.

 


Στη συνέχεια είπα να ασχοληθώ λίγο και με τη συσκευασία που για μένα 
είναι άλλη μια ευκαιρία δημιουργίας..
Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ένα ξύλινο κουτάκι για να φτάσει άνετα και 
χωρίς φόβο στον προορισμό του. Το στόλισα με decoupage..
 

Μετά σκέφτηκα να το κάνω λίγο πιο προσωπικό για το μαγαζί και ίσως κάτι 
που θα χρησιμοποιήσει και η ιδιοκτήτρια....
Ζωγράφισα λοιπόν στο εσωτερικό, το όνομα του μαγαζιού και 
το γέμισα καραμελίτσες για να κερνάει τους πελάτες....


Δεν ξέρω ο τελικός παραλήπτης πόσο θα το ευχαριστηθεί αλλά 
εγώ πέρασα πολύ όμορφες στιγμές μέχρι την ολοκλήρωση του και 
το τελικό αποτέλεσμα με άφησε πολύ χαρούμενη.

Καλές Δουλειές λοιπόν σου εύχομαι Μελίρρυτο 
και πάντα όλοι να έχουν ένα γλυκό λόγο για σένα...